Zmiana limitu w transakcjach gotówkowych między przedsiębiorcami – 15 tys. zł zamiast 15 tys. Euro

Limit transakcji, zdjęcie

      Z dniem 1 stycznia 2017 roku weszła w życie nowelizacja Ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2016.829 t.j. z dn. 10.11.2016 r., dalej: u.s.d.g.), która m. in. dotyczy bardzo istotnej praktycznie zmiany w rozliczeniach gotówkowych między podmiotami gospodarczymi. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.s.d.g. w nowym brzmieniu od 1 stycznia 2017 roku obniżeniu uległ limit płatności gotówkowych między przedsiębiorcami (zarówno krajowymi jak i zagranicznymi) z kwoty 15 tys. Euro do kwoty 15 tys. zł, a więc dość znacząco, bo aż czterokrotnie. Płatność gotówką powyżej limitu nie oznacza, że taka zapłata jest nieważna w sensie cywilnoprawnym. Sankcją za nieprzestrzeganie przepisów o płatnościach bezgotówkowych jest jednak to, że przedsiębiorca, który dokona płatności gotówką zamiast przelewem, nie będzie mógł takiego wydatku zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Co ważne, przepisy mówią o limicie w „transakcji” między przedsiębiorcami. Nie chodzi zatem o limit pojedynczej płatności, lecz o wszelkie płatności dotyczące danej transakcji między podmiotami gospodarczymi. Jeśli więc płatność jest realizowana ratalnie (np. przy usługach budowlanych), to nie będzie można zrealizować w ramach danej transakcji dwóch płatności np. po 10.000 zł, gdyż łącznie przekroczy to limit 15.000 zł. Kwotę limitu należy wyliczać w oparciu o wartość transakcji brutto.

Ministerstwo Finansów wyjaśniło, iż w przypadku płatności, które odbywać się będą za pomocą instrumentów płatniczych, związanych z rachunkami płatniczymi, takich jak karty płatnicze, jak również przy użyciu systemów pośredniczących w płatnościach, takich jak np. PayPal, PayU, będzie spełniony wymóg dokonania ich za pośrednictwem rachunku płatniczego. MF wskazało również, że ograniczenia wynikające z art. 22 u.s.d.g. nie znajdą zastosowania do innych form regulowania (wygasania) zobowiązań, które ze swojej istoty nie mają charakteru płatności i nie są związane z rachunkiem płatniczym. Chodzi w tym przypadku o takie formy regulowania zobowiązań jak m.in. kompensata (potrącenie), czy wymiana barterowa, które wg MF nie są objęte omawianymi przepisami. Jakkolwiek dochodzi wówczas do uregulowania (wygaśnięcia) zobowiązania, to jednak strony umowy nie dokonują „płatności”, które mogłyby być objęte zakresem art. 22 u.s.d.g.

Leave a Reply

Your email address will not be published.